Καμιά φορά το καταλαβαίνεις από κάτι πολύ απλό.

Είναι βράδυ, γυρνάς σπίτι, αφήνεις τα κλειδιά στο τραπέζι, βγάζεις τα παπούτσια… και πριν καν προλάβεις να αλλάξεις ρούχα, νιώθεις ότι είσαι ήδη κουρασμένος «για δύο μέρες». Δεν φταίει μόνο η σημερινή ημέρα. Φταίει όλο αυτό που κουβαλάς εδώ και μήνες.

Καθώς η χρονιά τελειώνει, αυτό το βάρος φαίνεται πιο καθαρά. Υπάρχουν πράγματα που τα κρατάμε πολύ περισσότερο απ’ όσο μας κάνουν καλό: σκέψεις, συνήθειες, ρόλοι, σχέσεις, ακόμα και τρόποι που μιλάμε στον εαυτό μας.

Δεν τα κρατάμε επειδή μας ωφελούν. Τα κρατάμε επειδή τα έχουμε συνηθίσει, επειδή κάποτε μας στήριξαν, επειδή φοβόμαστε τι θα γίνει αν τα αφήσουμε.

Γι’ αυτό το «αφήνω πίσω» συχνά ακούγεται σκληρό. Μοιάζει σαν να προδίδεις ένα κομμάτι του εαυτού σου ή της ιστορίας σου. Στην πραγματικότητα όμως, το άφημα δεν είναι απόρριψη.
Είναι η στιγμή που παραδέχεσαι ότι κάτι έχει ολοκληρώσει τον ρόλο του στη ζωή σου –
κι από εδώ και πέρα, σε βαραίνει περισσότερο απ’ όσο σε στηρίζει.

Η απελευθέρωση εσωτερικού χώρου δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση για να μπορέσεις να πας μπροστά χωρίς να νιώθεις διαρκώς φορτωμένος.

Τι σημαίνει «δεν με εξυπηρετεί»;

Το «δεν με εξυπηρετεί» δεν σημαίνει «είναι κακό» ή «δεν είχε ποτέ αξία». Σημαίνει ότι, σήμερα, στο σημείο που βρίσκεσαι, ο τρόπος που το κουβαλάς δεν σε βοηθάει πια.

Μπορεί να είναι μια σχέση που κάποτε σου έδινε στήριξη, αλλά τώρα κρατιέται μόνο από συνήθεια.
Μπορεί να είναι ένας τρόπος δουλειάς που σου έμαθε πειθαρχία, αλλά πλέον σε εξαντλεί.
Ή μια παλιά ενοχή που κάποτε σε έκανε πιο προσεκτικό, αλλά τώρα απλά σου τρώει ενέργεια.

Πρακτικά, «δεν με εξυπηρετεί» σημαίνει ότι κάτι:

• δεν με βοηθά να προστατεύω τον εαυτό μου,
• δεν με τιμά στον τρόπο που ζω και σχετίζομαι,
• δεν με εξελίσσει, δεν με πάει ένα βήμα παραπέρα.

Το να το δεις αυτό, δεν σημαίνει ότι ακυρώνεις όσα έζησες. Σημαίνει ότι ξεχωρίζεις την αξία της εμπειρίας από τον τρόπο που την κουβαλάς σήμερα.

Μπορώ να κρατήσω το μάθημα, χωρίς να συνεχίζω να κουβαλάω το ίδιο βάρος.

Η μικρή πράξη αναγνώρισης

Πριν αφήσεις κάτι πίσω, χρειάζεται ένα βήμα που συχνά προσπερνάμε: η αναγνώριση.
Να σταθείς για λίγο απέναντι σε αυτό που σε βαραίνει και να του δώσεις όνομα.

Μπορείς να ξεκινήσεις πολύ απλά:

• «Η σχέση με…»
• «Η δουλειά όπως την κάνω σήμερα…»
• «Ο τρόπος που μιλάω στον εαυτό μου όταν κάνω λάθος…»

Γράψε το σε ένα χαρτί ή πες το από μέσα σου. Και ρώτα ήσυχα:

• «Έτσι όπως το κρατάω σήμερα, με εξυπηρετεί;»
• «Με τιμά;»
• «Με εξελίσσει;»

Δεν χρειάζεται να πιέσεις τις απαντήσεις. Αν είσαι ειλικρινής, θα αρχίσει να φαίνεται πού έχει κλείσει ένας κύκλος, έστω κι αν εσύ δεν το είχες παραδεχτεί μέχρι τώρα.

Η μικρή πράξη αναγνώρισης είναι μια μορφή σεβασμού προς τον εαυτό σου. Λες, με απλά λόγια:
«Βλέπω τι κουβαλάω. Δεν το αγνοώ πια.»

Πολλές φορές, μόνο και μόνο που ονοματίζεις κάτι, νιώθεις ήδη ότι ένα μέρος του βάρους φεύγει από τους ώμους και μπαίνει στο χαρτί.

Η σωματική ένδειξη

Το σώμα είναι συχνά ο πιο ειλικρινής μάρτυρας ότι κάτι μέσα μας δεν έχει αφεθεί. Ό,τι δεν λες, ό,τι δεν επιτρέπεις στον εαυτό σου να ξεκουμπώσει, κάπου το κρατάει το σώμα.

Μπορεί να είναι:

• σφίξιμο στον αυχένα,
• βάρος στο στήθος,
• κόμπος στο στομάχι,
• πονοκέφαλος που γυρίζει ξανά και ξανά σε δύσκολες περιόδους.

Την επόμενη φορά που θα νιώσεις το σώμα σου να βαραίνει, σταμάτα για λίγα δευτερόλεπτα και ρώτα: «Τι σκέψη, ποια ιστορία κουβαλάω τώρα;»

Ίσως δεν βρεις αμέσως λόγια. Αλλά μόνο και μόνο που συνδέεις το σφίξιμο με κάτι που κρατάς μέσα σου, κάνεις ένα σημαντικό βήμα: δεν αντιμετωπίζεις πια την ένταση σαν κάτι «τυχαίο»,
αλλά σαν σήμα ότι κάτι χρειάζεται φροντίδα ή αποδέσμευση.

Δοκίμασε για ένα λεπτό να βάλεις το χέρι σου στο σημείο που νιώθεις περισσότερο βάρος
και να πεις από μέσα σου: «Σε βλέπω. Ξέρω ότι κουβαλάς.»

Δεν είναι μαγική τεχνική. Είναι ένας απλός τρόπος να αναγνωρίσεις ότι το σώμα σου πληρώνει το κόστος όσων δεν αφήνεις πίσω.

Γιατί αξίζει να αφήνεις πίσω

Το να αφήσεις πίσω κάτι που δεν σε εξυπηρετεί δεν σημαίνει ότι το ξεγράφεις. Σημαίνει ότι αποδέχεσαι πως, όπως είναι σήμερα, έχει τελειώσει ο ρόλος του στη ζωή σου.

Όταν δεν αφήνουμε, γεμίζουμε:

• με εκκρεμότητες,
• με μισοτελειωμένες σκέψεις,
• με σχέσεις και ρυθμούς που δεν μας ταιριάζουν πια.

Και τότε συμβαίνει κάτι απλό αλλά σκληρό: ο χώρος μέσα μας μικραίνει. Λιγότερος χρόνος, λιγότερη ενέργεια, λιγότερη καθαρότητα στο βλέμμα και στις αποφάσεις.

Καθώς μια χρονιά κλείνει, αν δεν κάνουμε έστω ένα μικρό εσωτερικό “ξεκαθάρισμα”, η επόμενη γίνεται απλώς συνέχεια της προηγούμενης – με τα ίδια βάρη, τις ίδιες ενοχές, τις ίδιες αναβολές.

Το άφημα είναι πράξη αυτοφροντίδας. Είναι ένας ήρεμος εσωτερικός αποχαιρετισμός, όπου λες:
«Σε ευχαριστώ για ό,τι μου έδωσες. Από εδώ και πέρα, θα σε κρατήσω ως μάθημα – όχι ως βάρος.»

Όταν αφήνεις χώρο, πραγματικά ανοίγει ο δρόμος. Για νέες αποφάσεις, πιο καθαρές σχέσεις, πιο ελαφρύ σώμα, και μια χρονιά που δεν είναι απλώς συνέχεια της προηγούμενης, αλλά μια ήρεμη, αληθινή αρχή.