Το ξυπνητήρι χτυπά “κανονικά” για πρώτη φορά μετά τις γιορτές — για εμάς, σήμερα, Τετάρτη 7 Ιανουαρίου, είναι η πρώτη εργάσιμη που ζητά ξανά ρυθμό. Όχι εκείνο το χαλαρό ξύπνημα που αφήνει χώρο να γυρίσεις πλευρό. Το άλλο. Εκείνο που σε τραβάει απότομα πίσω στην εβδομάδα.
Σηκώνεσαι και το σώμα είναι βαρύ, σαν να κουβαλά ακόμη τις μέρες που άλλαξαν όλα: ύπνος, φαγητό, μετακινήσεις, άνθρωποι, συναισθήματα. Και πριν προλάβεις να ανοίξεις καλά τα μάτια, το μυαλό ήδη φτιάχνει λίστα: δουλειές, τηλέφωνα, “να μπούμε σε σειρά”, “να πιάσουμε το νήμα”.
Μόνο που μέσα σου, κάτι δεν έχει προλάβει να συνέλθει. Σαν να λέει: “Περίμενε λίγο. Δεν γυρίζουμε απλώς στη ρουτίνα. Γυρίζουμε στη χρονιά.”

Η νέα αρχή δεν είναι σκέψη, είναι αίσθηση

Υπάρχει μια παγίδα κάθε Ιανουάριο: να αντιμετωπίσουμε τη νέα χρονιά σαν project. Σαν ένα μεγάλο “πρέπει να το πετύχω”. Και τότε, με το που ανοίγει η πρώτη εργάσιμη για εμάς, πιέζουμε τον εαυτό μας να τρέξει, λες και δεν προηγήθηκε τίποτα. Όμως η σημερινή μέρα δεν είναι για μεγάλα ξεκινήματα. Είναι για το πρώτο “πάτημα”. Για να δεις πώς δείχνει το σώμα ότι χρειάζεται διαφορετικό ρυθμό: ένταση στους ώμους, νεύρο στο στομάχι, εύκολος εκνευρισμός, μια κούραση που δεν εξηγείται μόνο από το “πολύ φαγητό” ή το “λίγο ύπνο”. Και κάπου εδώ έρχεται μια πιο ήσυχη αλήθεια: η νέα αρχή δεν ξεκινά όταν γράφεις στόχους. Ξεκινά όταν καταλαβαίνεις σε τι κατάσταση βρίσκεσαι τώρα.

Τι κάνω μέσα μου όταν “ξεκινάει η χρονιά”

Η αρχή μιας χρονιάς έχει παράξενα συναισθήματα. Δεν είναι μόνο ελπίδα. Μπορεί να είναι βάρος, μια μικρή αγωνία, κάτι σαν “να αποδείξω ότι φέτος θα είμαι καλύτερος”. Μπορεί να είναι και λύπη, γιατί τελείωσε το διάλειμμα. Ή ενοχή, γιατί “δεν έκανα όσα έπρεπε” πέρσι. Η πιο ανθρώπινη κίνηση εδώ δεν είναι να τα σβήσεις. Είναι να τα ονομάσεις. Να πεις: “Τώρα νιώθω πίεση.” ή “Τώρα νιώθω κούραση.” ή “Τώρα νιώθω φόβο ότι δεν θα προλάβω.” Γιατί όταν δεν τα ονομάζεις, αυτά οδηγούν. Σε πάνε κατευθείαν στην παγίδα του “τρέχω από την πρώτη εβδομάδα”. Και τότε η χρονιά ξεκινά με υπερένταση, όχι με δύναμη.

Κι εδώ χωράνε μικρές, γήινες κινήσεις σωματικής φροντίδας — όχι σαν πρόγραμμα αυτοβελτίωσης, αλλά σαν επιστροφή:

• Λίγο πιο σταθερός ύπνος αυτές τις μέρες (όχι τέλειος, σταθερός).
• Μια μικρή κίνηση στο σώμα: περπάτημα, λίγες διατάσεις, κάτι που “ξεμπλοκάρει”.
• Δύο αναπνοές που δεν είναι τεχνική. Είναι ένα “εδώ είμαι”.

Όταν αλλάζει ο ρυθμός μου, αλλάζει και το σύστημα ζωής

Ο ρυθμός δεν είναι ατομικό θέμα. Φαίνεται παντού. Όταν επιστρέφεις στη δουλειά κουρασμένος και σφιγμένος, γίνεσαι πιο απότομος. Ακούς λιγότερο. Παρεξηγείσαι πιο εύκολα. Στο σπίτι, η παραμικρή φράση “ανάβει” γιατί δεν υπάρχει χώρος. Στις σχέσεις, η κούραση μεταφράζεται σε απόσταση. Και στις αποφάσεις, η ένταση σε σπρώχνει σε βιασύνη: να πεις “ναι” εκεί που θα έπρεπε να σκεφτείς, να γεμίσεις το πρόγραμμα για να νιώσεις ότι “έλεγξες” τη χρονιά. Γι’ αυτό η φροντίδα αυτές τις πρώτες εργάσιμες μέρες δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση για καλύτερη συνεργασία, λιγότερη ένταση στις σχέσεις, πιο καθαρές επαγγελματικές επιλογές. Η νέα αρχή, τελικά, δεν είναι μια δήλωση. Είναι μια αλλαγή ρυθμού μέσα στο σύστημα ζωής: πώς μοιράζεις ενέργεια ανάμεσα σε δουλειά, σχέσεις, εαυτό, πόλη.

Εν Κατακλείδι

Αν σήμερα είναι “η πρώτη κανονική μέρα” για εμάς, δεν χρειάζεται να την κάνεις μεγάλο πράγμα. Χρειάζεται να την κάνεις καθαρή. Διάλεξε κάτι μικρό, συγκεκριμένο, που να σέβεται το σώμα σου: μια ώρα που θα κοιμηθείς λίγο νωρίτερα, ένα δεκάλεπτο περπάτημα, ένα πρωινό χωρίς βιασύνη. Και διάλεξε κάτι μικρό, συγκεκριμένο, για το συναίσθημα: να παραδεχτείς τι πραγματικά νιώθεις, να μην παίξεις τον δυνατό, να μην “ανεβάσεις ταχύτητα” για να μη σε προλάβει η αλήθεια σου.
Αν κρατήσεις αυτά τα δύο για μία εβδομάδα, θα δεις κάτι απλό: η χρονιά δεν ξεκινά όταν τη σπρώχνεις. Ξεκινά όταν της δίνεις ρυθμό.

Η νέα αρχή ξεκινά από το πώς επιστρέφω στο σώμα μου και στον ρυθμό μου.