Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας, Mentor/L&B Coach
Κάθεται στο σαλόνι, αργά το απόγευμα.
Δεν έγινε κάτι ιδιαίτερο σήμερα. Το πρωί ήταν κανονικό. Οι δουλειές τελείωσαν. Το μεσημέρι έφαγε κάτι γρήγορο. Η μέρα δεν είχε μεγάλη είδηση, ούτε κάποια στιγμή που θα άξιζε να ανακοινωθεί.
Κι όμως, καθώς τη σκέφτεται, λέει δυνατά — σε κανέναν συγκεκριμένα:
«Ήταν καλή μέρα.»
Τι την έκανε καλή;
Όχι κάποιο μεγάλο γεγονός. Μάλλον ο τρόπος που ήταν παρών σε αυτά που έγιναν. Μια συζήτηση που δεν πήγε μηχανικά. Ένας καφές που ήπιε χωρίς να κοιτά οθόνη. Μια στιγμή που γέλασε με κάτι μικρό. Ένα μήνυμα που έστειλε σε έναν άνθρωπο που είχε καιρό να ακούσει.
Η χαρά δεν ήρθε επειδή άλλαξε η μέρα.
Ήρθε επειδή άλλαξε η σχέση του με τη μέρα.
Αυτό κρατάμε από αυτή την εβδομάδα. Η χαρά δεν είναι πάντα αποτέλεσμα μεγάλων συνθηκών. Δεν εμφανίζεται μόνο όταν όλα τακτοποιηθούν, όταν φύγει η πίεση, όταν λυθούν οι εκκρεμότητες, όταν έχουμε επιτέλους χρόνο.
Ζούμε σε μια καθημερινότητα που μας εκπαιδεύει να τη μεταθέτουμε. Να λέμε «μετά», «όταν τελειώσω», «όταν ηρεμήσουν τα πράγματα». Όμως η ζωή δεν περιμένει πάντα να ηρεμήσουν τα πράγματα. Συμβαίνει μέσα τους.
Γι’ αυτό η χαρά χρειάζεται μικρές επιστροφές. Μικρές αποφάσεις. Μικρές πράξεις που δεν αλλάζουν απαραίτητα το πρόγραμμα της ημέρας, αλλά αλλάζουν τον τρόπο που στεκόμαστε μέσα σε αυτό.
Αυτή η εβδομάδα κινήθηκε από το εσωτερικό προς το εξωτερικό: από την παρουσία στη μικρή γιορτή, από το γέλιο στην κοινότητα. Δεν είναι τέσσερα ξεχωριστά θέματα. Είναι τέσσερις τρόποι να ξαναμπεί ο άνθρωπος σε σχέση με τη ζωή που ήδη υπάρχει.
Η πρώτη μικρή ιδέα είναι να επιστρέψεις στο τώρα.
Όχι γενικά. Όχι όλη μέρα. Μία φορά. Σε μία δραστηριότητα που έτσι κι αλλιώς θα κάνεις.
Τον καφέ σου. Το φαγητό σου. Τη διαδρομή μέχρι το αυτοκίνητο. Το πλύσιμο των χεριών. Μια κουβέντα με κάποιον που σε ρωτά κάτι απλό.
Κάν’ το χωρίς τηλέφωνο. Χωρίς να είσαι ήδη στο επόμενο. Χωρίς να προσπαθείς να το μετατρέψεις σε άσκηση. Μόνο με λίγη περισσότερη παρουσία.
Μερικές φορές, μια στιγμή που τη ζεις πραγματικά αλλάζει τον τόνο ολόκληρης της ημέρας.
Η δεύτερη ιδέα είναι να αναγνωρίσεις κάτι που άξιζε.
Πριν τελειώσει η μέρα, βρες ένα πράγμα. Ένα μόνο. Όχι κάτι τέλειο, όχι κάτι εντυπωσιακό. Κάτι που άξιζε.
Μια δουλειά που έκλεισε. Μια συνομιλία που πήγε λίγο καλύτερα απ’ όσο περίμενες. Ένα φαγητό που σου άρεσε. Ένα παιδί που γέλασε. Μια δύσκολη ώρα που άντεξες.
Πες το κάπως.
«Σήμερα άξιζε αυτό.»
Η μικρή γιορτή αρχίζει από την αναγνώριση. Από τη στιγμή που δεν αφήνεις το καλό να περάσει αόρατο, μόνο και μόνο επειδή δεν ήταν αρκετά μεγάλο.
Η τρίτη ιδέα είναι να αφήσεις χώρο στο γέλιο.
Όχι να προσποιηθείς ότι όλα είναι ελαφριά. Όχι να ακυρώσεις τη δυσκολία. Αλλά να μην αφήσεις τη σοβαρότητα να σε σκληρύνει εντελώς.
Μίλα με έναν άνθρωπο που σε κάνει να γελάς. Θυμήσου κάτι αστείο. Δες μια κατάσταση από λίγο πιο μακριά. Άφησε μια μικρή χαραμάδα ελαφρότητας μέσα στη μέρα.
Το γέλιο δεν χρειάζεται τέλειες συνθήκες. Χρειάζεται μόνο να του ανοίξεις μια πόρτα.
Και η τέταρτη ιδέα είναι να μοιραστείς τη χαρά.
Στείλε ένα μήνυμα χωρίς λόγο. Πάρε τηλέφωνο έναν άνθρωπο που σκέφτηκες. Πρότεινε έναν καφέ, ένα γεύμα, μια μικρή βόλτα. Πες σε κάποιον κάτι καλό που παρατήρησες.
Η κοινωνική χαρά δεν δημιουργείται μόνη της. Χρειάζεται μια κίνηση. Και συχνά η κίνηση είναι πολύ μικρή.
Μια πρόσκληση.
Ένα «σε σκέφτηκα».
Ένα «πάμε;»
Ένα «να βρεθούμε λίγο;»
Δεν χρειάζεται να κάνεις και τα τέσσερα σήμερα. Αυτό θα ήταν πάλι ένας ακόμη τρόπος να μετατρέψεις τη χαρά σε υποχρέωση.
Χρειάζεται μόνο να διαλέξεις ένα.
Ένα μικρό σημείο παρουσίας. Ένα μικρό πράγμα που θα αναγνωρίσεις. Ένα γέλιο που θα αφήσεις να υπάρξει. Μια χαρά που θα μοιραστείς.
Μην κρατήσεις αυτές τις ιδέες ως σημειώσεις.
Διάλεξε μία.
Κάν’ τη σήμερα.
Όχι για να γίνει η μέρα τέλεια. Για να μη φύγει εντελώς αζήτητη η χαρά που ήδη υπάρχει μέσα της.
Γιατί η χαρά δεν είναι πάντα κάτι που έρχεται από έξω. Πολλές φορές είναι κάτι που αναγνωρίζεις, κάτι που επιτρέπεις, κάτι που μοιράζεσαι.
Και από εκεί αρχίζει να μεγαλώνει.
«Η χαρά δεν περιμένει τις κατάλληλες συνθήκες — δημιουργείται μέσα σε αυτές που ήδη έχεις.»
