Είναι ένα πρωινό στα μέσα του Γενάρη. Ο ουρανός έξω είναι γκρίζος, η θερμοκρασία έχει πέσει και η πρώτη, λαμπερή ορμή της Πρωτοχρονιάς μοιάζει ήδη με μακρινή ανάμνηση. Κοιτάζεις τις αθλητικές σου κάλτσες δίπλα στο κρεβάτι –αυτές που πριν δέκα μέρες φόρεσες με τόσο ενθουσιασμό– και νιώθεις ένα ασήκωτο βάρος. Το μυαλό σου έχει ήδη ετοιμάσει μια λίστα με πειστικές δικαιολογίες: η κούραση της δουλειάς, η έλλειψη χρόνου, η ανάγκη για λίγη ακόμη ξεκούραση. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, η «μεγάλη αλλαγή» που ονειρεύτηκες αρχίζει να ξεθωριάζει και το αίσθημα της ματαίωσης παίρνει τη θέση του. Αυτή η μικρή εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που θέλεις να γίνεις και σε αυτό που νιώθεις ότι αντέχεις τώρα, είναι το σημείο όπου η θεωρία συναντά την πραγματική ζωή. Είναι η στιγμή που η έννοια της δέσμευσης παύει να είναι μια λέξη σε ένα ημερολόγιο και γίνεται μια ζωντανή επιλογή .

Από τη Φλόγα στη Σταθερότητα

Αυτή η καθημερινή σκηνή μας δείχνει κάτι βαθύ: ο ενθουσιασμός είναι ένα εξαιρετικό καύσιμο για το ξεκίνημα, αλλά είναι φύσει ασταθής. Στην αρχή κάθε στόχου, η «καμπύλη του ενθουσιασμού» βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο της – νιώθουμε ικανοί να κατακτήσουμε τα πάντα. Όμως, η βιολογία και η ψυχολογία μας λειτουργούν με έναν δικό τους ρυθμό. Μόλις η καινοτομία υποχωρήσει, το σύστημά μας τείνει να επιστρέφει στην ασφάλεια του γνώριμου. Εκεί είναι που η δέσμευση αποδεικνύεται σημαντικότερη από την αρχική ορμή. Ενώ ο ενθουσιασμός είναι η σπίθα, η δέσμευση είναι η ικανότητα να συνεχίζεις να περπατάς στη διαδρομή σου ακόμη και τις μέρες που η σπίθα φαίνεται να έχει σβήσει. Δεν είναι μια υπεράνθρωπη δύναμη, αλλά η συνειδητή απόφαση να μην επιτρέψεις σε μια πρόσκαιρη διάθεση να ακυρώσει μια βαθιά σου επιθυμία .

Η Δέσμευση ως Εσωτερική Σχέση

Πολλοί από εμάς έχουμε ταυτίσει τη δέσμευση με το εσωτερικό μαστίγιο και την αυτοτιμωρία. Πιστεύουμε ότι αν «ζορίσουμε» τον εαυτό μας αρκετά, θα πετύχουμε. Όμως, η δέσμευση που αντέχει στον χρόνο δεν χτίζεται πάνω στη βία, αλλά πάνω σε μια σχέση εμπιστοσύνης με το κέντρο μας. Αντί για το «πρέπει», μπορούμε να δοκιμάσουμε τη «συμφωνία». Κάνοντας μικρές, δεκαήμερες συμφωνίες με τον εαυτό μας, μειώνουμε το άγχος της αποτυχίας. Και όταν ο ρυθμός σπάσει –γιατί η ζωή είναι απρόβλεπτη– αντί για ενοχές, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε «τελετουργίες επιστροφής». Μια βαθιά ανάσα, η λέξη «συνεχίζω» γραμμένη σε μια λευκή σελίδα, η απλή κίνηση να ξαναπιάσουμε το νήμα από εκεί που έμεινε. Η δέσμευση είναι τελικά η τέχνη του να είσαι ένας υποστηρικτικός συνοδοιπόρος για τον εαυτό σου, ακόμη και στις πτώσεις του .

Η Συστημική Αντήχηση της Σταθερότητας

Όταν επιλέγουμε να μείνουμε σταθεροί στις δεσμεύσεις μας, αυτή η κίνηση δεν μένει ποτέ κλεισμένη μέσα μας. Αντηχεί σε όλες τις σχέσεις και τους ρόλους μας. Σκεφτείτε πόση εμπιστοσύνη γεννιέται σε μια οικογένεια ή σε μια συνεργασία όταν οι γύρω μας βλέπουν έναν άνθρωπο που δεν άγεται και φέρεται από τις μεταπτώσεις της διάθεσής του, αλλά επιστρέφει με ηρεμία σε αυτό που υποσχέθηκε. Μιλώντας ειλικρινά στους άλλους για τις δεσμεύσεις μας –όχι ως βάρη, αλλά ως επιλογές που μας δίνουν νόημα– δημιουργούμε ένα περιβάλλον υποστήριξης. Η συνέπεια προς τον εαυτό μας γίνεται το θεμέλιο της αξιοπιστίας μας προς τους άλλους. Όταν εμείς αναπνέουμε μέσα στη δέσμευσή μας με αυτοσυμπόνια, δίνουμε την άδεια και στους άλλους να λειτουργήσουν με τον ίδιο ρεαλισμό και την ίδια ηρεμία .

Εν Κατακλείδι

Για το υπόλοιπο αυτού του μήνα, η πρότασή μου είναι απλή. Μην προσπαθήσετε να δεσμευτείτε για τα πάντα. Επιλέξτε μόνο μία μικρή δέσμευση που έχει νόημα για εσάς. Ορίστε από τώρα ποια θα είναι η δική σας «τελετουργία επιστροφής» για τη στιγμή που θα κουραστείτε ή θα ξεχαστείτε. Μην περιμένετε τον τέλειο ενθουσιασμό για να δράσετε. Η αληθινή δύναμη κρύβεται στην ηρεμία της επανεκκίνησης. Η ζωή σας δεν κρίνεται από το πόσο δυνατά ξεκινάτε, αλλά από το πόσο ήσυχα και σταθερά επιλέγετε να παραμείνετε στη διαδρομή που εσείς οι ίδιοι χαράξατε.

Η δέσμευση φαίνεται στις μέρες που δεν έχεις όρεξη, όχι στις μέρες του ενθουσιασμού.