Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας, Mentor/L&B Coach
Τελευταία Θεματική Εβδομάδα Σεζόν 2025–2026
Γυρίζει σπίτι μετά από ένα μεγάλο ταξίδι. Αφήνει τη βαλίτσα στο πάτωμα, την ανοίγει και για λίγο δεν βγάζει τίποτα. Κοιτάζει μόνο. Ένα ζευγάρι παπούτσια που δεν φόρεσε ποτέ. Δύο βιβλία που κουβάλησε από συνήθεια και δεν άνοιξε. Μια ζακέτα για έναν καιρό που τελικά δεν ήρθε. Και ανάμεσα σε όλα αυτά, μερικά μικρά πράγματα που δεν πιάνουν πολύ χώρο αλλά μοιάζουν να έχουν μεγαλύτερο βάρος: ένα σημειωματάριο γεμάτο πρόχειρες φράσεις, μια μικρή πέτρα από ένα μέρος που τον άγγιξε, μια φωτογραφία που δεν είχε σχεδιάσει να βγάλει και όμως λέει κάτι αληθινό για όλο το ταξίδι.
Εκεί, μπροστά στην ανοιχτή βαλίτσα, η ερώτηση δεν είναι τι θα αποθηκεύσει. Είναι τι αξίζει να πάει μαζί του στο επόμενο ταξίδι.
Κάπως έτσι κλείνει και μια χρονιά. Όχι μόνο με το τι έγινε, ούτε μόνο με το τι αφήνουμε πίσω. Κλείνει, πιο ουσιαστικά, με την επιλογή του τι θα κρατήσουμε. Γιατί δεν έχουν όλα όσα ζήσαμε την ίδια θέση μέσα μας. Κάποια ήταν γεγονότα. Κάποια ήταν βάρη. Κάποια ήταν στιγμές που πέρασαν. Και κάποια, αν τα προσέξουμε, μπορούν να γίνουν υλικό για τον επόμενο κύκλο.
Η εμπειρία από μόνη της δεν αρκεί. Μπορεί ένας άνθρωπος να έχει περάσει πολλά και, παρ’ όλα αυτά, να μην έχει πάρει μαζί του τίποτα που να τον βοηθά πραγματικά. Όχι επειδή δεν έζησε. Αλλά επειδή δεν στάθηκε να δει τι από όσα έζησε έγινε μάθημα, τι έγινε αντοχή, τι έγινε αλλαγή ματιάς. Η εμπειρία είναι πρώτη ύλη. Η σοφία αρχίζει όταν την ακουμπάς μπροστά σου και ρωτάς: από όλα αυτά, τι αξίζει να συνεχίσει μαζί μου;
Αυτή η ερώτηση δεν είναι πάντα εύκολη. Ο άνθρωπος συχνά μπερδεύει το σημαντικό με το έντονο. Νομίζει ότι πρέπει να κρατήσει ό,τι τον πόνεσε πολύ, επειδή τον σημάδεψε. Ή ό,τι του κόστισε, επειδή δεν θέλει να πάει χαμένο. Άλλες φορές κρατά πράγματα από ενοχή, από φόβο ή από συνήθεια. Έτσι γεμίζει την εσωτερική του βαλίτσα με εμπειρίες που δεν τον οδηγούν πια, αλλά συνεχίζουν να πιάνουν χώρο.
Και δεν είναι μόνο προσωπικό αυτό. Ζούμε σε έναν κόσμο που μας μαθαίνει να συσσωρεύουμε. Να κρατάμε περισσότερα δεδομένα, περισσότερες εικόνες, περισσότερες υποχρεώσεις, περισσότερες αποδείξεις ότι κάτι ζήσαμε, κάτι πετύχαμε, κάτι αντέξαμε. Σπάνια όμως μας μαθαίνει να ξεχωρίζουμε. Να λέμε: αυτό ήταν σημαντικό αλλά τελείωσε. Αυτό με πόνεσε αλλά δεν χρειάζεται να γίνει ταυτότητα. Αυτό με δυσκόλεψε αλλά μου έδωσε μια ικανότητα που τώρα μπορώ να χρησιμοποιήσω αλλιώς. Σε μια κουλτούρα που επιβραβεύει τη συσσώρευση, η επιλογή γίνεται πράξη ωρίμανσης.
Ίσως, λοιπόν, αυτό που αξίζει να κρατήσει κανείς από μια χρονιά να μην είναι μια μεγάλη λίστα. Ίσως να είναι λίγα, πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Μια ικανότητα που δεν είχε πριν: να μένει πιο ήρεμος μέσα στην αβεβαιότητα, να μιλά όταν παλιότερα σιωπούσε, να βάζει όριο χωρίς να νιώθει ότι προδίδει κάποιον. Μια αλλαγή ματιάς: να βλέπει διαφορετικά μια σχέση, μια προτεραιότητα, τον ίδιο του τον εαυτό. Ή μια σχέση που άντεξε μέσα στη χρονιά και, ακριβώς επειδή άντεξε, αξίζει να συνεχίσει να καλλιεργείται.
Δεν χρειάζεται να γίνουν όλα κατάλογος. Μερικές φορές, όταν προσπαθείς να τα κρατήσεις όλα, χάνεις ξανά αυτό που έχει πραγματική σημασία. Ίσως αρκεί να ξεχωρίσεις λίγα πράγματα που μοιάζουν να έχουν βάρος διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Όχι επειδή είναι εντυπωσιακά. Αλλά επειδή, αν τα πάρεις μαζί σου, μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που θα σταθείς στον επόμενο κύκλο.
Και ύστερα έρχεται η πιο δύσκολη ερώτηση. Αν έπρεπε να κρατήσεις μόνο ένα, ποιο θα ήταν; Όχι γιατί τα υπόλοιπα δεν έχουν αξία. Αλλά γιατί ο πυρήνας ενός κύκλου συνήθως δεν βρίσκεται στην ποσότητα. Βρίσκεται σε εκείνο το ένα μάθημα που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που θα σταθείς μπροστά σε ό,τι έρχεται.
Δεν ξεκινάς ποτέ πραγματικά από το μηδέν. Ακόμα κι όταν αλλάζει ο κύκλος, ακόμα κι όταν τελειώνει μια σεζόν, ακόμα κι όταν κάτι νέο ανοίγει μπροστά σου, κουβαλάς έναν τρόπο να βλέπεις. Και αυτός ο τρόπος έχει χτιστεί από όσα έζησες, από όσα άντεξες, από όσα κατάλαβες λίγο αργότερα απ’ όσο θα ήθελες.
Το θέμα είναι να μην πάρεις μαζί σου όλο το βάρος του ταξιδιού. Να πάρεις το νόημά του.
Αν άρχιζε αύριο ένας νέος κύκλος, τι από αυτή τη χρονιά θα ήταν το πιο χρήσιμο εφόδιο; Κράτα αυτό. Το υπόλοιπο μπορεί, επιτέλους, να αναπαυθεί.
«Η εμπειρία γίνεται σοφία τη στιγμή που αποφασίζεις ποια κομμάτια της παίρνεις μαζί.»
