Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας, Mentor/L&B Coach
Υπάρχουν μέρες που όλα κυλούν γρήγορα, σαν να σε σπρώχνουν από πίσω. Η μία υποχρέωση μπαίνει πάνω στην άλλη, το σώμα ακολουθεί, ο νους προλαβαίνει, οι ώρες περνούν — κι όμως λείπει κάτι πολύ απλό. Η αίσθηση ότι είσαι πραγματικά εκεί. Ότι δεν κινείσαι μόνο, αλλά κατοικείς αυτό που ζεις. Είναι από εκείνες τις μέρες που θα μπορούσες να το πεις με μία φράση: τρέχω, αλλά δεν πατάω. Και κάπου εκεί, αν σταθείς για λίγα δευτερόλεπτα και νιώσεις τα πέλματά σου, το βάρος σου, το σημείο επαφής με το έδαφος, κάτι αλλάζει. Όχι ο κόσμος έξω. Η στάση μέσα. Η διάχυση μειώνεται λίγο. Το παρόν ανεβαίνει. Και θυμάσαι ότι η γη δεν είναι μια ρομαντική ιδέα. Είναι στήριγμα. Και η στήριξη είναι πρακτική ανάγκη.
Όταν μιλάμε για γείωση, συχνά ακούγεται σαν κάτι θεωρητικό, σχεδόν αφηρημένο. Στην πράξη όμως είναι πολύ πιο απλό. Γείωση σημαίνει να επιστρέφεις στο πού πατάς. Να νιώθεις τα πέλματά σου, το βάρος του σώματος, τη σχέση σου με το έδαφος, την αναπνοή που αλλάζει όταν δεν είσαι μόνο στο κεφάλι σου. Δεν είναι φιλοσοφία. Είναι αίσθηση. Και αυτή η αίσθηση δίνει στο σώμα ένα σήμα ασφάλειας. Όταν πατάς, κάτι μέσα σου καταλαβαίνει ότι δεν αιωρείσαι. Ότι υπάρχει βάση. Και αυτό το σήμα αλλάζει τον τόνο. Υπάρχει λιγότερη βιασύνη, λιγότερη άμυνα, πιο καθαρή παρουσία. Κάπως έτσι έρχεται και το μέτρο. Όχι σαν πειθαρχία, ούτε σαν αυστηρότητα, αλλά σαν φυσικό αποτέλεσμα στήριξης. Χωρίς γείωση, όλα γίνονται πιο απότομα. Με γείωση, όλα γίνονται πιο ανθρώπινα.
Αυτό που μας απομακρύνει συνήθως από αυτή την αίσθηση είναι η διάχυση. Εκείνη η κατάσταση όπου είσαι παντού ταυτόχρονα: σε κάτι που έγινε πριν, σε κάτι που φοβάσαι ότι θα γίνει μετά, σε εκκρεμότητες, σε σενάρια, σε μικρές εσωτερικές εντάσεις που δεν σε αφήνουν να μείνεις στο εδώ. Η γείωση δεν τα σβήνει μαγικά όλα αυτά. Κάνει όμως κάτι πολύ συγκεκριμένο: σε φέρνει πίσω στο σημείο που βρίσκεσαι. Στο σώμα. Στην επαφή. Στο τώρα. Και εκεί αρχίζει να ανεβαίνει μια άλλη ποιότητα, πιο καθαρή. Όχι επειδή ξαφνικά σκέφτεσαι καλύτερα, αλλά επειδή πέφτει η ένταση μισό τόνο και ο νους σταματά να τρέχει συνεχώς μπροστά. Το καταλαβαίνεις από μικρά πράγματα. Η αναπνοή βαθαίνει. Οι ώμοι χαμηλώνουν λίγο. Η απάντηση βγαίνει λιγότερο κοφτή. Η απόφαση γίνεται πιο απλή. Η γη δεν σου λύνει τη ζωή. Σε σταθεροποιεί για να λύσεις εσύ αυτό που χρειάζεται.
Και από το σώμα, σιγά-σιγά, ανοίγει και κάτι πιο βαθύ. Οι ρίζες. Όχι με την έννοια της νοσταλγίας, ούτε σαν εξιδανίκευση του παρελθόντος. Οι ρίζες δεν είναι μόνο από πού είσαι. Είναι τι σε κρατά. Τι είναι αυτό που συνεχίζει να σε στηρίζει όταν η μέρα αλλάζει, όταν οι συνθήκες γίνονται πιο απαιτητικές, όταν μέσα σου υπάρχει θόρυβος. Μια αξία που δεν αλλάζει κάθε μέρα. Ένας άνθρωπος που όταν τον σκέφτεσαι μαλακώνεις λίγο. Ένας τόπος όπου το σώμα σου κατεβαίνει μόνο του. Ένα “γιατί” που σου θυμίζει ποιος είσαι όταν όλα τρέχουν. Μερικές φορές αρκεί να το πεις απλά: «Με κρατά…». Και να αφήσεις τη φράση να συμπληρωθεί από κάτι αληθινό. Όχι εντυπωσιακό. Αληθινό. Γιατί όταν θυμάσαι τις ρίζες σου, δεν γίνεσαι πίσω. Γίνεσαι σταθερός.
Στην πράξη, αυτή η επιστροφή στη γη μπορεί να συμβεί με πολύ μικρές κινήσεις, που χωρούν μέσα στην κανονική μέρα. Το πρώτο είναι το ίδιο το πάτημα. Τριάντα δευτερόλεπτα να νιώσεις πέλματα, βάρος, στήριξη, και να αφήσεις μια εκπνοή λίγο πιο αργή. Το δεύτερο είναι το «βάρος κάτω». Να χαμηλώσεις λίγο τους ώμους, να μαλακώσεις το σαγόνι, να αφήσεις το βάρος να κατέβει προς τα κάτω αντί να το κρατάς όλο πάνω. Το τρίτο είναι η επαφή με κάτι φυσικό: μια πέτρα, λίγο ξύλο, ένα φυτό, λίγο χώμα, κάτι με υφή, θερμοκρασία, βάρος. Κάτι που να θυμίζει στο σώμα ότι υπάρχει βάση. Και το τέταρτο είναι η παύση πριν την αντίδραση. Πριν μιλήσεις, πριν απαντήσεις, πριν πεις βιαστικά “ναι” ή “όχι”, να πατήσεις πρώτα. Αυτές οι κινήσεις δεν είναι τεχνικές. Είναι επιστροφές.
Και όταν υπάρχει αυτή η γείωση, αλλάζει η στάση σου συνολικά. Δεν αντιδράς τόσο εύκολα από ένταση. Επιλέγεις περισσότερο από παρουσία. Αυτό περνά στις σχέσεις: υπάρχουν λιγότερες απότομες λέξεις, πιο καθαρά όρια, περισσότερη ακρόαση. Περνά και στις αποφάσεις: κόβεις λίγο τον θόρυβο, ξεχωρίζεις πιο εύκολα τι είναι ουσιαστικό, λες “ναι” ή “όχι” με λιγότερο δράμα. Η γείωση δεν είναι να ησυχάσεις. Είναι να σταθείς σωστά.
Για σήμερα, δεν χρειάζεται να κάνεις πολλά. Διάλεξε ένα σημείο γείωσης. Ένα μόνο. Μπορεί να είναι πριν από μια δύσκολη κουβέντα. Όταν γυρνάς σπίτι. Πριν κοιμηθείς. Ή εκείνη ακριβώς τη στιγμή που νιώθεις ότι τρέχεις χωρίς να πατάς. Δεν χρειάζεται να αλλάξεις ζωή. Χρειάζεται να θυμηθείς το έδαφος.
Η επαφή με τη γη μάς ξαναφέρνει κοντά.
