Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας, Mentor/L&B Coach
Τελείωσαν επιτέλους.
Το αποθηκευτικό που για χρόνια ήταν «θέμα». Το έλεγαν, το ανέβαλλαν, το ξανάλεγαν, το άφηναν για «κάποια στιγμή». Κι εκείνο το Σαββατοκύριακο ασχολήθηκαν. Κουβάλησαν σακούλες, πέταξαν πράγματα, κράτησαν άλλα που δεν ήξεραν καν γιατί τα είχαν ακόμη, αναστέναξαν, γέλασαν με αυτά που βρήκαν.
Το βράδυ κάθισαν στο σαλόνι. Κουρασμένοι, λίγο σκονισμένοι, με εκείνη την ήσυχη αίσθηση ότι κάτι έκλεισε. Άνοιξαν ένα ποτήρι κρασί και ήπιαν «για το αποθηκευτικό».
Γέλασαν με αυτό.
Δεν ήταν μεγάλο γεγονός. Δεν άλλαξε η ζωή τους. Δεν υπήρχε τίποτα εντυπωσιακό για να ανακοινωθεί. Κι όμως, εκείνη η μικρή στιγμή είχε χαρά. Όχι επειδή το αποθηκευτικό ήταν τόσο σημαντικό. Αλλά επειδή διάλεξαν να αναγνωρίσουν αυτό που είχε γίνει.
Ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο ήσυχα λάθη που έχουμε μάθει να κάνουμε: να πιστεύουμε ότι η χαρά χρειάζεται μεγάλη αφορμή.
Γιορτάζουμε γενέθλια. Γιορτάζουμε μια προαγωγή. Γιορτάζουμε μια επιτυχία που φαίνεται αρκετά σημαντική ώστε να σταθούμε. Αλλά μια Τρίτη που πήγε λίγο καλύτερα; Ένα μικρό βάρος που έφυγε; Μια εκκρεμότητα που έκλεισε; Μια κουβέντα που μας έκανε καλό; Συνήθως αυτά τα προσπερνάμε.
Σαν να μην δικαιούνται χώρο.
Ζούμε σε έναν ρυθμό που μας μαθαίνει να περνάμε αμέσως στο επόμενο. Να τελειώνουμε κάτι και, πριν προλάβουμε να πάρουμε ανάσα, να ανοίγουμε την επόμενη υποχρέωση. Να μη σταματάμε για να αναγνωρίσουμε. Να μη λέμε «μπράβο, αυτό έγινε». Να μη δίνουμε σημασία στο μικρό καλό, επειδή κάπου μας έμαθαν ότι μόνο το μεγάλο αξίζει να μετράει.
Έτσι, ακόμη και οι καλές στιγμές περνούν αθόρυβα. Συμβαίνουν, αλλά δεν γίνονται εμπειρία. Μπαίνουν μέσα στη μέρα και χάνονται μαζί με όλα τα υπόλοιπα.
Δεν είναι ότι δεν υπάρχει χαρά. Είναι ότι συχνά δεν της δίνουμε χώρο να φανεί.
Η μικρή γιορτή δεν είναι υπερβολή. Δεν είναι επιπολαιότητα. Δεν είναι άρνηση των δυσκολιών. Είναι μια πράξη αναγνώρισης. Ένας τρόπος να πεις: «Αυτό που έγινε αξίζει να το δω. Αξίζει να σταθώ λίγο. Αξίζει να μη χαθεί μέσα στη βιασύνη».
Μπορεί να είναι το τέλος μιας δουλειάς που σε κούρασε. Ένα φαγητό που πέτυχε. Μια συζήτηση που έγινε πιο ήρεμα απ’ όσο περίμενες. Μια μικρή νίκη με τον εαυτό σου. Μια μέρα που, χωρίς να είναι τέλεια, είχε κάτι καλό μέσα της.
Δεν χρειάζεται να το κάνεις μεγάλο. Δεν χρειάζεται να το ανακοινώσεις. Δεν χρειάζεται να το στολίσεις.
Μερικές φορές αρκεί μια παύση. Ένα βλέμμα. Ένα «το κάναμε». Ένας καφές χωρίς βιασύνη. Ένα μήνυμα σε κάποιον που ήταν μέρος αυτής της μικρής χαράς. Ένα ποτήρι κρασί «για το αποθηκευτικό».
Η χαρά δεν μεγαλώνει πάντα επειδή μεγαλώνει το γεγονός. Συχνά μεγαλώνει επειδή μεγαλώνει η προσοχή μας πάνω του.
Ο ίδιος άνθρωπος, στην ίδια μέρα, μπορεί να δει μόνο όσα δεν πρόλαβε. Μπορεί όμως να δει και αυτό που άξιζε. Όχι για να ωραιοποιήσει τη μέρα. Όχι για να πείσει τον εαυτό του ότι όλα είναι καλά. Αλλά για να μη χάσει εκείνο το μικρό κομμάτι ζωής που υπήρξε και πέρασε από μπροστά του.
Μια απλή ερώτηση μπορεί να αλλάξει το φίλτρο:
«Τι άξιζε σήμερα;»
Όχι τι ήταν τέλειο. Όχι τι ήταν σπουδαίο. Όχι τι θα εντυπωσίαζε κάποιον άλλον.
Τι άξιζε.
Η απάντηση μπορεί να είναι μικρή. Ένα χαμόγελο. Μια δουλειά που έκλεισε. Ένα παιδί που γέλασε. Μια στιγμή ησυχίας. Μια ανάσα μετά από μια δύσκολη ώρα.
Αυτό είναι το γιορταστικό μυαλό. Όχι ένα μυαλό που χαίρεται διαρκώς. Αλλά ένα μυαλό που έχει μάθει να αναγνωρίζει το καλό όταν εμφανίζεται, πριν το σκεπάσει η επόμενη εκκρεμότητα.
Γιατί η γιορτή δεν είναι διακοπή από τη ζωή. Είναι ένας τρόπος να επιστρέφεις σε αυτήν.
Χωρίς στιγμές αναγνώρισης, ακόμη και όσα πάνε καλά περνούν σαν να μη συνέβησαν ποτέ. Με μια μικρή γιορτή, το γεγονός γίνεται εμπειρία. Η πράξη γίνεται μνήμη. Η μέρα αποκτά ένα σημείο που μπορείς να κρατήσεις.
Σήμερα, λοιπόν, μη ρωτήσεις μόνο τι έχεις ακόμη να κάνεις.
Ρώτησε και τι αξίζει να γιορτάσεις.
Δεν χρειάζεται να είναι σπουδαίο. Χρειάζεται μόνο να είναι αληθινό. Κάτι που συνέβη, κάτι που άντεξες, κάτι που ολοκλήρωσες, κάτι που μοιράστηκες, κάτι που σε έκανε για λίγο να νιώσεις πιο παρών στη ζωή σου.
Και όταν το βρεις, μη βιαστείς να το προσπεράσεις.
Στάσου λίγο.
Γιατί μερικές φορές η χαρά δεν λείπει από τη μέρα μας. Λείπει η στιγμή που της επιτρέπουμε να υπάρξει.
«Δεν χρειάζεσαι μεγάλο λόγο για να γιορτάσεις — χρειάζεται μόνο να δεις ότι αυτό που έχεις τώρα αξίζει.»
