Γράφει ο Γιώργος Δεληκώστας, Mentor/L&B Coach
Υπάρχει ένας πολύ συνηθισμένος άνθρωπος της καθημερινότητας που λέει συχνά την ίδια φράση: «Δεν έχω χρόνο να κινηθώ». Το λέει το πρωί, πριν ξεκινήσει. Το λέει το μεσημέρι, ανάμεσα σε δουλειές. Το λέει το βράδυ, όταν πια έχει κουραστεί τόσο, που ακόμα και μια μικρή βόλτα του φαίνεται πολύ. Και κάπως έτσι, η κίνηση αρχίζει να μοιάζει σαν κάτι έξτρα. Σαν κάτι που χρειάζεται πρόγραμμα, χώρο, ενέργεια, απόφαση. Όμως πολλές φορές συμβαίνει το αντίθετο. Η κίνηση δεν παίρνει χρόνο — δίνει χρόνο. Γιατί όταν το σώμα μένει ακίνητο για περισσότερο απ’ όσο αντέχει, βαραίνει και ο τρόπος που σκεφτόμαστε, στενεύει η διάθεση, καθυστερεί ο νους. Ενώ όταν ο άνθρωπος κινείται έστω λίγο, κάτι μέσα του ξαναμπαίνει σε ροή.
Αυτό φαίνεται πρώτα στα πιο απλά. Έχεις μείνει πολλή ώρα στην ίδια θέση, το βλέμμα έχει κολλήσει στην οθόνη, οι ώμοι έχουν βαρύνει χωρίς να το προσέξεις. Σηκώνεσαι, πας μέχρι την κουζίνα, πίνεις λίγο νερό, ανοίγεις για μια στιγμή το παράθυρο. Δεν άλλαξε η μέρα σου. Κι όμως, κάτι αλλάζει μέσα σου. Η αναπνοή ανοίγει λίγο περισσότερο. Η ένταση μοιράζεται αλλιώς. Το κεφάλι ξεκολλά από το ίδιο σημείο. Και πολλές φορές, χωρίς να έχει λυθεί το πρόβλημα που σε βάραινε, αλλάζει ο τρόπος που το κουβαλάς. Γι’ αυτό και η κίνηση δεν είναι μόνο θέμα φυσικής κατάστασης. Είναι και θέμα ψυχολογικού τόνου. Σε βοηθά να ξαναβρείς μια αίσθηση παρουσίας, να βγεις από τη στασιμότητα, να νιώσεις ότι δεν είσαι κολλημένος στο ίδιο σημείο, εξωτερικά και εσωτερικά.
Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι η κίνηση δεν χρειάζεται πάντα να μοιάζει με “κίνηση”. Έχουμε μάθει να τη φανταζόμαστε σαν άσκηση, σαν πρόγραμμα, σαν κάτι που μπαίνει σε συγκεκριμένο πλαίσιο. Και τότε πολλοί άνθρωποι την απορρίπτουν πριν καν ξεκινήσουν, επειδή πιστεύουν ότι δεν έχουν τον χρόνο ή τη δύναμη για κάτι οργανωμένο. Όμως το σώμα δεν σκέφτεται έτσι. Δεν ξεχωρίζει τόσο αυστηρά αν περπατάς προς το φαρμακείο, αν ανεβαίνεις σκάλες, αν στέκεσαι λίγο όρθιος στην κουζίνα ή αν κάνεις έναν μικρό γύρο στο τετράγωνο πριν μπεις σπίτι. Αναγνωρίζει μόνο ότι κινείται. Και αυτή η μικρή μετατόπιση αρκεί πολλές φορές για να αλλάξει ολόκληρο τον τόνο της ημέρας.
Η κίνηση μπορεί να κρύβεται σε πολύ απλά σημεία. Στο να μιλήσεις λίγο όρθιος αντί να κάθεσαι. Στο να πας με τα πόδια μέχρι μια κοντινή δουλειά. Στο να περπατήσεις όταν μιλάς στο τηλέφωνο. Στο να τεντωθείς ενώ περιμένεις να βράσει το νερό στην κουζίνα. Στο να αλλάξεις στάση αντί να μένεις παγωμένος στην ίδια θέση για ώρα. Μια γυναίκα μπορεί να το καταλάβει χωρίς καν να το έχει σχεδιάσει: καθώς ετοιμάζει κάτι στην κουζίνα, κάνει μερικά βήματα παραπάνω, στέκεται λίγο πιο όρθια, ανοίγει για λίγο το μπαλκόνι, κινείται από τη μια άκρη του χώρου στην άλλη. Δεν το λέει άσκηση. Κι όμως, το σώμα της έχει ήδη ξυπνήσει λίγο. Αυτά δεν φαίνονται σπουδαία. Κι όμως, αθροίζονται. Και υπενθυμίζουν στο σώμα ότι είναι φτιαγμένο για ροή, όχι για ακινησία.
Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά, πιο ήσυχη και πιο βαθιά. Η κίνηση δεν βοηθά μόνο το σώμα. Βοηθά και το συναίσθημα. Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πρώτα περισσότερη σκέψη. Χρειάζεται πρώτα λίγο χώρο μέσα του. Και πολλές φορές αυτός ο χώρος ανοίγει όταν το σώμα αρχίζει να κινείται. Γι’ αυτό και μετά από ένταση, θυμό, στρες ή στεναχώρια, ένα περπάτημα μπορεί να λειτουργήσει σαν πρώτη ρύθμιση. Όχι σαν μαγική λύση. Αλλά σαν έναν τρόπο να μη μείνει όλο το βάρος κλεισμένο στο ίδιο σημείο.
Το έχουμε δει πολλές φορές αυτό και στη ζωή μας. Κάποιος βγαίνει να περπατήσει ενώ είναι φορτισμένος και επιστρέφει χωρίς να έχει λυθεί απαραίτητα το θέμα, αλλά χωρίς την ίδια εσωτερική πίεση. Κάποιος κάνει λίγες πιο αργές κινήσεις, λίγες βαθιές ανάσες, λίγα βήματα μέσα στο σπίτι, και ξαφνικά νιώθει ότι δεν είναι πια τόσο σφιγμένος. Σαν το συναίσθημα να βρήκε ένα μικρό κανάλι για να κυκλοφορήσει αντί να μένει παγιδευμένο. Η κίνηση, με αυτόν τον τρόπο, γίνεται μια μορφή ρύθμισης. Μια πρώτη γείωση. Ένα ήσυχο «περίμενε λίγο» πριν μιλήσεις, πριν αντιδράσεις, πριν πάρεις μαζί σου όλη την ένταση της στιγμής.
Και ίσως εδώ βρίσκεται το πιο πρακτικό σημείο απ’ όλα: η κίνηση δεν χρειάζεται να μπει στη ζωή μας σαν νέο σχέδιο. Χρειάζεται να χωρέσει στη ζωή μας όπως ήδη είναι. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν δυσκολεύονται επειδή δεν ξέρουν ότι η κίνηση τους κάνει καλό. Δυσκολεύονται επειδή τη φαντάζονται σαν κάτι μεγάλο και ξεχωριστό. Όμως μια μικρή κίνηση μπορεί να μπει στα φυσικά περάσματα της ημέρας. Πριν ανοίξεις τον υπολογιστή. Ανάμεσα σε δύο δουλειές. Μετά το φαγητό. Πριν μπεις σπίτι. Πριν καθίσεις το βράδυ. Για παράδειγμα, εκείνα τα τρία λεπτά πριν μπεις ξανά στο γραφείο ή πριν ανέβεις στο σπίτι δεν είναι πάντα “χαμένος χρόνος”. Μπορεί να είναι η στιγμή που θα περπατήσεις λίγο παραπάνω, θα πάρεις μια ανάσα, θα αφήσεις το σώμα να σε βοηθήσει να περάσεις αλλιώς στο επόμενο κομμάτι της ημέρας. Δεν χρειάζεται πάντα να προσθέσεις χρόνο. Πολλές φορές αρκεί να χρησιμοποιήσεις αλλιώς έναν χρόνο που ήδη υπάρχει.
Και αυτό συνδέεται βαθιά με όσα είδαμε χθες για την ενέργεια. Αν τη Δευτέρα προσπαθήσαμε να δούμε πού διαρρέει η ενέργειά μας, σήμερα κοιτάζουμε έναν από τους πιο απλούς τρόπους με τους οποίους αρχίζει να επιστρέφει. Μέσα από το σώμα. Μέσα από τη ροή. Μέσα από μια μικρή έξοδο από την ακινησία. Και από εδώ η ματιά ανοίγει φυσικά προς την επόμενη μέρα, προς τη φύση. Γιατί όταν το σώμα αρχίζει να κινείται, ο άνθρωπος γίνεται πιο διαθέσιμος να συναντήσει και τον εξωτερικό χώρο αλλιώς. Τον αέρα, το φως, το περπάτημα έξω, το περιβάλλον που δεν τον πιέζει αλλά τον ξανασυνδέει.
Ίσως λοιπόν η πρόκληση για σήμερα να μην είναι μεγάλη. Ίσως να είναι μόνο αυτή: να βρεις ένα μικρό σημείο μέσα στην ημέρα σου όπου το σώμα σου θα ξαναμπεί σε κίνηση. Όχι για να πετύχεις κάτι εντυπωσιακό. Όχι για να “μπεις σε πρόγραμμα”. Αλλά για να θυμίσεις στον εαυτό σου ότι δεν είναι φτιαγμένος να μένει παγωμένος για ώρες, εξωτερικά και εσωτερικά. Ένα μικρό περπάτημα. Μερικά σκαλιά. Λίγο τέντωμα. Μια μικρή βόλτα πριν γυρίσεις σπίτι. Μία μόνο αληθινή κίνηση.
Όταν το σώμα κινείται, η ψυχή χαμογελά.
